GeCemi SüsLeyene ve GeCeye Ait SözcükLere...

[-ZeYNA-]

​

Gece yaklaşıyor bir minarenin aleminden.
Gece yaklaşıyor bir suyun akissiz huzmesinden.
Gece yaklaşıyor sevgili!
İki martının aşkla süzülüşünden…
Gece sevgili… Gece… ​

Ben geceleri seninle sevdim.
Kandillerin ve mahyaların ışıklarının arasında buldum gözlerini.
Kandil Sevgili… Gece…​

“Şeb-ârâ” dedim sana “Gecemi süsleyen”,
ben geceleri seninle sevdim.
Geceyi süsleyen sözcükleri, geceye ait olanları ve geceden parçası bulunanları…​

“Şeb-i aşk” dedim senli gecelere,
senden uzak geçenlere “Şeb-i gâm”,
bazen “Şeb-i mâtem” oluverdi zaman…
Ben sözcükleri seninle sevdim.​

“Şeb-i deycûr” oldu geceler “Kara Karanlık”.
“Şeb-i firâk”ta âhlarım semâya yükseldi, adına “Ayrılık Gecesi” dedim.
Ben geceleri seninle sevdim.​

“Şeb-dîz” dedim adına, “Gece Renklim”,
“Şeb-efrûz”da yakıştı sana, öyle bir “Aydınlık Gecesi” peyda oldu.
Ben aydınlığı seninle sevdim.​

​

Bense “Şeb-engîz” oldum, bir yarasa…
Karanlıklara yürüyüp “Şeb-gerd” oldum, seni ıslıkladım yollara ve kaldırımlara.
“Şeb-gîr” olup uyumadım, sana doğru kervanlar yolladım hayal sahralarında.
Ben hayalleri seninle sevdim.​

“Şeb-hân”a döndüm,
“Şeb-hâne”lerde sabahladım,
“Şeb-hûn”lara uğradım, karabasanlar yedim.
“Şeb-rev”lerle yoldaş oldum, onlara seni heceledim.
Ben sözleri seninle sevdim.​

En son, gece sabaha ulaştı bir minarenin aleminden.
Martılar süzülmeyi bıraktı ve suyun huzmesi renk attı sensizliğimde.
Müezzinler sabâ makamına bastı
ve ben bir “Şeb-nem” olup yanağına kondum.​

Sevgili !

Ben geceleri seninle sevdim.
Gecemi süsleyen sözcükleri, geceye ait olanları ve geceden parçası bulunanları… ​

Ben geceleri seninle sevdim. ​

-alıntı-

 

[inkisar_]

yüreğin hüzün görmesin arkadaşım